*Ο ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΥ ήταν γνήσιος δημοσιογράφος αλλά δεν πιανόταν ποτέ φίλος…
* Οι παλαιότεροι φυσικά γνωρίζουν πως είχε το περιοδικό “ΘΗΣΑΥΡΟΣ”
* ΕΙΝΑΙ μία εποχή αυτή τώρα που γράφω που έχει πολλές λυπητερές ιστορίες. Ας πούμε λοιπόν άλλη μία,- μιας και βρέχει – αν και με τα χρόνια έχει γίνει απαλή ανάμνηση…
* Μιλούσαμε με τον Τόλη και … θυμόμαστε…
* Σε κάποια στιγμή του είπα, – γιατί ο Τόλης δεν μπαίνει στο διαδίκτυο,- ότι του είχαν γράψει κάτι δυσάρεστο…
– Ξέρεις ποιος θα μου την έκανε, πετάχτηκε..
-.Αυτός που είχε δάσκαλο τον Παπαχριστοφίλου…
– οΧΙ Τόλη. Δεν ξέρεις… Δυστυχώς ΕΦΥΓΕ και αυτός…
* Εννοούσε τον Μάκη Δήμου
– Τι.. Μη μου πεις….
– ΝΑΙ Τόλη έφυγε πριν από καιρό…
* Εγινε σιωπή…αρκετή ώρα,,, Και μετά τον άκουσα…
* Ο Θεός ας τον αναπαύσει…
******************
*** ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΌΝ μεγάλη ιστορία και νομίζω την έχω ξαναγράψει…. Θα την μαζέψω όσο μπορώ να μην σας κουράσω και θα την βάλω στην ιστοσελίδα για να μείνει…
* Ο ΤΟΛΗΣ εκείνη την εποχή είχε χωρίσει από τη Μαρινέλλα. Ηταν στεναχωρημένος κι έμεινε για χρόνια σε μια καμπάνα στα ‘Αστέρια της Γλυφάδας,
* Ψάρευα συνέχεια τότε, και περνούσα με το σκάφος και του πετούσα χταποδάκια που τα τιμούσε δεόντως με χόρτα που μάζευε ο ίδιος ..
* Ο ΝΤΙΝΟΣ ήταν αστυνομικός συντάκτης στην “Αθηναική” του Μπαρμπά Γιάννη Παπαγεωργίου, που είχε και τον “ΘΗΣΑΥΡΟ” Ξαφνικά του την έδωσε να γίνει ” κοσμικογράφος.”
* Με έπαιρνε λοιπόν κάθε απόγευμα, να του δίνω ειδήσεις και Το έκανα…
– Ευχαριστώ ρε φίλε, μου ανοίγεις τα μάτια..
* ΟΤΑΝ ο Παπαγεωργίου – παραδοσιακός εκδότης – όχι σαν τους σημερινούς, πήγε φυλακή από τη χούντα. Ο Ντίνος του άρπαξε τον “Θησαυρό”.
* ΔΗΛΑΔΗ το περιοδικό του αφεντικού του κι έβγαλε το “Νέο Θησαυρό…..
* ΔΕΝ ΓΡΑΦΩ περισσότερα γιατί εχει “φύγει” ο Ντίνος..
* Ο ΤΟΛΗΣ όμως τον δεχόταν στην καμπάνα κι έπιναν τα ουισκάκια τους, απόλυτα φιλικά…
* Αλλά την άλλη μέρα έβγαινε ο “Νέος Θησαυρός” Και του έσερνε τέτοια μπινελίκια, που σου σηκωνόταν η τρίχα.
* Μετά ξανά πήγαινε στην “καμπάνα”…
– Καλά ρε τι είναι αυτά που έγραψες. του έλεγε.
– Α ΤΟΛΗ ΜΟΥ, ΑΛΛΟ Η ΦΙΛΙΑ, ΑΛΛΟ Η ΔΟΥΛΕΙΑ…
******
*** ΚΙ εδώ αρχίζει η δική μου ιστορία με τον Ντίνο και τον Τόλη.
Εγώ έγραφα τότε στα “ΣΗΜΕΡΙΝΑ”..
* Ο ΤΟΛΗΣ τραγουδούσε στο “καν-Καν ” Ο Ντίνος όμως το βιολί του… Από πρόκα σε πρόκα…
* Έλα ‘ομως που τα … Κριτσικάκια στο “καν-Κάν” δεν τα σήκωναν αυτά..
* Έτσι ένα βράδυ χτυπάει το τηλέφωνο στο γραφείο μου.
– Ελα ο Ντίνος είμαι …
* Παραξενεύτηκα γιατί είμαστε ψυχραμένοι..
– Θα είμαι το βράδυ στη κουμπάρα σου τη Νάντια Κωνσταντοπούλου, έλα να τα πούμε λίγο…
Ο Ξάδελφος μου που τον είχα βοηθό στα γραφείο τσίνισε. ” –
– Μην πας Αντρέα. κάτι τρέχει…”
– Ε για αυτό θα ΄πάω….
* ΠΗΓΑ στο “Μον Ρεπό? στη Φωκίωνος Νέγρη και κάθισα μαζί του και όλο κάτι λέγαμε.
* Ο Μωράκης το κουμπαράκι μου από πάνω μας με έξι βιολιά, πανδαισία…Ξαφνικά έρχεται ο μαιτρ και του λέει, ” Σας ζητάνε έξω δύο κύριοι…
– Αντρέα πάμε πάνω που με θέλουνε, γιατί σε θέλω για μάρτυρα..
* .Παίρνει και το τσαντάκι του, που είχε μέσα με νόμιμη άδεια ένα πιστόλι, όπότε η..μύτη μου πάει να σπάσει από τη…μυρουδιά της μανούρας που ερχόταν..*
* Ανεβαίνουμε επάνω, και μέχρι να ανοίξει το τσαντάκι τον έχουν μπουζουριάσει τέσσερα άτομα, και ο Πρίγκιπας, ο αδελφός του Νίκου Γιγουρντάκη….
* Πιάνω τους δύο, τον πλακώνουν οι άλλοι δύο…
* Πετάω τον έναν κάτω, τον πλακώνουν οι άλλοι τρεις…Και πάει έτσι για ώρα.
* ΕΜΕΝΑ ούτε με ακούμπησαν, Δεν είχαν λόγο.
* Τελειώνει το πανηγύρι, τον … μαζεύω και τον βάζω στο αυτοκίνητό μου… Τον πάω στο Νοσοκομείο, πέφτουν οι γιατροί επάνω, του μπαντάρουν παϊδια, πόδια, πλάτες.. Γενικό ΄σερβις…
* Τα γράφω με λεπτομέρειες γιατί έχουν σημασία..
– Να σε πάω στο αυτοκίνητό σου..
_ Οχι μου λέει, στην αστυνομία…
Πάμε στο τμήμα Κυψέλης…Αρχίζει να τα λέει…Ο Μπάτσος με τη σαρδέλα, με κοιτάζει…
– Ο Κύριος μάρτυρας…
– ΟΧΙ, ρε φίλε εγώ περαστικός ήμουνα .Πέστε τα εσείς..
* Δεν περνάει μισή ώρα, και νάσου η Λάσκαρη με τον αλησμόνητο “Μουστάκια” ιδιοκτήτη του “Καν-Καν”. Είχε αρχίσει τότε ο μεγάλος ‘ερωτας Τόλη-Λάσκαρη…
– ΑΝΤΡΕΑ τι έγινε…
_ Δεν ξέρω ρε Ζωίτσα, κι εγώ ψάχνω..
– Ελα που δεν ξέρεις..
– Σου ορκίζομαι στα ματάκια σου…
-Ασε ρε τις σάλτσες και πες μας…
* ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ και από εκεί, και μου ζητάει να μην τον πάω στο αυτοκίνητό του, να τον πάω σπίτι του.. Καταλαβαινω ότι έτσι έπρεπε να κάνω, και τον πάω. Έμενε τότε στου Ζωγράφου με την πρώτη του γυναίκα, ένα θαυμάσιο κορίτσι, φίλη μου τραγουδίστρια την Έφη Παππά.
* Τον αφήνω κάτω, με τα κλειδιά του ανοίγω και αγκαλιά πάλι τον βάζω σε μία πολυθρόνα γιατί πονούσε, και του βάζω και μια καρέκλα για τα πόδια του.
– Να φύγω τώρα…Τον βλέπω δακρυσμένο…
-Αν δεν ήσουν Αντρέα δεν θα ξανά έβλεπα τα παιδιά μου..
– Ασε ρε τις σάλτσες, που λέει και η Ζωίτσα….
* Αυτή η ιστορία λοιπόν πέστε ότι έγινε Δευτέρα… την Πέμπτη λοιπόν που βγήκε ο “Θησαυρός” στο εξώφυλλο – τότε εγώ είχα ένα μπλέξιμο με μία κυρία που από τη πολύ σεξ ιδιοσυγκρασία της, έχασε τα μαλλιά της…
* Την Πέμπτη λοιπόν – φασκιωμένος όπως ήταν και στην καρέκλκα – με ξεφώνιζε – κι εμένα – για να έχει…δημοσιογραφική επιτυχία..
* ΑΥΤΟΣ ήταν ο Ντίνος θεός συγχώρεσε τον.. Έτσι κάπως την ένιωθε τη δημοσιογραφία…
* ΔΕΣΤΕ στην φωτογραφία με τη…χαρά τον δέχεται στη “Καμπάνα” ο Τόλης.
* Δέστε την έκφρασή του. Και όταν μετά από αυτό συναντήθηκα με τον Τόλη, τον ρώτησα…
– Καλά, εσύ και ο μπάρμπα Νίκος δεν γνωρίζατε τίποτα..
* ΤΟΤΕ μου την είπε…
– ΟΧΙ, ΟΧΙ Αντρέα..
ΑΛΛΟ Η ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ Η ΔΟΥΛΕΙΑ..
ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν σας κούρασα…Αν ναι , γράψτε το μου, και δεν ξαναρχίζω ιστορίες….