************************************************
** ΓΝΗΣΙΟΣ μεν ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
** Αλλά δεν πιανόταν ποτέ φίλος…

*** ΕΙΝΑΙ μία εποχή τώρα που γράφω για πολλές λυπητερές ιστορίες.
Ας πούμε λοιπόν άλλη μία , που με τα χρόνια έχει γίνει απαλή ανάμνηση…
*** Μιλούσαμε χθες με τον Τόλη και τα… θυμόμαστε.
Σε κάποια στιγμή του είπα, – γιατί αυτός δεν μπαίνει στο διαδίκτυο,- και του είχαν γράψει κάτι δυσάρεστο…
– Ξέρεις ποιος μου την έκανε, πετάχτηκε..
-.Αυτός που είχε δάσκαλο τον Παπαχριστοφίλου..
* Τον έκοψα… ΟΧΙ Τόλη.
– Δεν ξέρεις τίποτα ;.
– Τι.. Μη μου πεις….
– ΝΑΙ Τόλη έφυγε και αυτός Ο ΔΗΜΟΥ πριν έξι μήνες…
* ΚΑΙ από τον κόμπο στο λαιμό του, κατάλαβα τον άνθρωπο…Τον άνθρωπο που λατρεύετε εσείς σαν καλλιτέχνη… .
* Εγινε σιωπή…αρκετή ώρα,,, Και μετά τον άκουσα…
* Ο Θεός ας τον αναπαύσει…
*********************************
*** ΕΙΝΑΙ μεγάλη ιστορία…. Θα την μαζέψω όσο μπορώ να μην σας κουράσω, και θα την βάλω στην ιστοσελίδα για να μείνει…
* Ο ΤΟΛΗΣ εκείνη την εποχή είχε χωρίσει με τη Μαρινέλλα. Στεναχωρημένος έμεινε για χρόνια σε μια καμπάνα στα ‘Αστέρια.
* Ο ΝΤΙΝΟΣ ήταν αστυνομικός συντάκτης στην “Αθηναική” του Μπαρμπά Γιάννη Παπαγεωργίου, που είχε και τον “ΘΗΣΑΥΡΟ” Ξαφνικά του την έδωσε να γίνει ” κοσμικογράφος.”.
.Με έπαιρνε κάθε απόγευμα, να του δίνω ειδήσεις. Το έκανα…
– Ευχαριστώ ρε φίλε, μου ανοίγεις τα μάτια..
* Ο Παπαγεωργίου – παραδοσιακός εκδότης – όχι σαν τους σημερινούς, βρισκόταν φυλακή από τη χούντα.
Ο Ντίνος, πήρε από τον “Θησαυρό” το περιοδικό του αφεντικού του μέχρι εκείνη τη στιγμή. τρεις, τέσσερις συντάκτες, κι έβγαλε το “Νέο Θησαυρό.
* ΔΕΝ ΓΡΑΦΩ περισσότερα…Έχει “φύγει” ο Ντίνος..
* Ο ΤΟΛΗΣ τον δεχόταν στην καμπάνα κι έπιναν τα ουισκάκια τους, απόλυτα φιλικά…Αλλά την άλλη μέρα έβγαινε ο “Νέος Θησαυρός” Και του έσερνε τέτοια μπινελίκια, που σου σηκωνόταν η τρίχα.
* Μετά ξαναπήγαινε στην “καμπάνα”…
– Καλά τι είναι αυτά που έγραψες… Τον ρεωτούσε ο Τόλης…
– Α ΤΟΛΗ, ΑΛΛΟ Η ΦΙΛΙΑ, ΑΛΛΟ Η ΔΟΥΛΕΙΑ…
***

*** ΚΙ εδώ αρχίζει η δική μου ιστορία με τον Ντίνο και τον Τόλη.
Εγώ έγραφα τότε στα “ΣΗΜΕΡΙΝΑ”.. Ο ΤΟΛΗΣ τραγουδούσε στο “καν-Καν ”
Ο Ντίνος το βιολί του… Από πρόκα σε πρόκα…
Έλα που τα … Κριτσικάκια στο “καν-Κάν” δεν τα σήκωναν αυτά..
* Έτσι ένα βράδυ χτυπάει το τηλέφωνο στο γραφείο μου.
– Ελα ο Ντίνος είμαι … Παραξενεύτηκα γιατί είμαστε ψυχραμένοι..
– Θα είμαι το βράδυ στη κουμπάρα σου τη Νάντια Κωνσταντοπούλου, έλα να τα πούμε λίγο…
Ο Ξάδελφος μου που τον είχα βοηθό στα γραφείο τσίνισε.
– ” Μην πας Αντρέα. κάτι τρέχει…”
– Ε για αυτό θα ΄πάω….
* ΠΗΓΑ στο “Μον Ρεπό? στη Φωκίωνος Νέγρη και κάθισα μαζί του και όλο κάτι λέγαμε. Ο Μωράκης το κουμπαράκι μου από πάνω μας με έξι βιολιά, πανδαισία…Ξαφνικά έρχεται ο μέτρ και του λέει,
– ” Σας ζητάνε έξω δύο κύριοι…
– Αντρέα πάμε πάνω με θέλουνε, και σε θέλω για μάρτυρα…
* Παίρνει και το τσαντάκι του, που είχε μέσα με νόμιμη άδεια ένα πιστόλι…
Η..μύτη μου πάει να σπάσει από τη…μυρουδιά της μανούρας που ερχόταν..Ανεβαίνουμε επάνω, και μέχρι να ανοίξει το τσαντάκι τον έχουν μπουζουριάσει τέσσερα άτομα, και ο Πρίγκιπας, ο αδελφός του Νίκου Γιγουρντάκη που είχε εκείνα τα χρόνια το ΣΤΟΡΚ..
* Πιάνω τους δύο, τον πλακώνουν οι άλλοι δύο. Πετάω τον έναν κάτω, τον πλακώνουν οι άλλοι τρεις…Και πάει έτσι για ώρα. Τελειώνει το πανυγήρι, τον μαζεύω και τον βάζω στο αυτοκίνητό μου…
Τον πάω Νοσοκομείο, πέφτουν οι γιατροί επάνω, του μπαντάρουν παϊδια, πόδια, πλάτες.. Γενικό ΄σερβις…
*Τα γράφω με λεπτομέρειες γιατί έχουν σημασία..
– Να σε πάω στο αυτοκίνητό σου..
_ Οχι στην αστυνομία…
Πάμε στο τμήμα Κυψέλης…Αρχίζει να τα λέει…Ο Μπάτσος με τη σαρδέλα, με κοιτάζει…
– Ο Κύριος μάρτυρας…
– ΟΧΙ, του λέω,περαστικός ήμουνα .Πέστε τα εσείς..
* Δεν περνάει μισή ώρα, νάσου η Λάσκαρη με τον αλησμόνητο “Μουστάκια” ιδιοκτήτη του “Καν-Καν”. Είχε αρχίσει τότε ο μεγάλος ‘ερωτας Τόλη-Λάσκαρη…
– ΑΝΤΡΕΑ τι έγινε…
_ Δεν ξέρω ρε Ζωίτσα, κι εγώ ψάχνω..
– Ελα που δεν ξέρεις..
– Σου ορκίζομαι στα ματάκια σου…
-Ασε ρε τις σάλτσες και πες μας…
* ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ και από εκεί, και μου ζητάει να μην τον πάω στο αυτοκίνητό του, να τον πάω σπίτι του.. Καταλαβαινω ότι έτσι έπρεπε να κάνω, και τον πάω. Έμενε τότε στου Ζωγράφου με την πρώτη του γυναίκα, ένα θαυμάσιο κορίτσι, φίλη μου τραγουδίστρια την Έφη Παππά.
* Τον αφήνω κάτω, με τα κλειδιά του ανοίγω και αγκαλιά πάλι τον βάζω σε μία πολυθρόνα γιατί πονούσε, και του βάζω και μια καρέκλα για τα πόδια του.
– Να φύγω τώρα…
*Τον βλέπω δακρυσμένο…
-Αν δεν ήσουν Αντρέα δεν θα ξανά έβλεπα τα παιδιά μου..
– Ασε ρε τις σάλτσες, που λέει και η Ζωίτσα….
* Αυτή η ιστορία, πέστε ότι έγινε Δευτέρα…
Την Πέμπτη λοιπόν που βγήκε ο “Θησαυρός” του, στο εξώφυλλο – τότε εγώ είχα ένα μπλέξιμο με μία κυρία που από τη πολύ σεξ ιδιοσυγκρασία της, έχασε τα μαλλιά της – και την Πέμπτη λοιπόν με ξεφώνιζε για να έχει…δημοσιογραφική επιτυχία..
* ΑΥΤΟΣ ήταν ο Ντίνος θεός συγχώρεσε τον.. Έτσι κάπως την ένιωθε τη δημοσιογραφία…
* ΔΕΣΤΕ στην φωτογραφία με τη…χαρά τον δέχεται στη “Καμπάνα” ο Τόλης. Δέστε την έκφρασή του. Και όταν μετά από αυτό το συναντήθηκα με τον Τόλη τον ρώτησα…
– Εσυ και ο μπάρμπα Νίκος δεν γνωρίζατε τίποτα…
Και τότε μου την είπε…
– ΟΧΙ, ΟΧΙ.. ΑΛΛΟ Η …ΦΙΛΙΑ ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ Η … ΔΟΥΛΕΙΑ..
ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν σας κούρασα…Αν ναι , γράψτε το μου, και δεν ξαναρχίζω ιστορίες….